Terug naar het overzicht
cover
Händel, G.F. Mitologia
€ 23,99 Bestellen
Toevoegen aan winkelmandje Bestellen

Händel, G.F.

Mitologia

0888751998124

Componist Händel, G.F.
Titel Mitologia
Artiest Karg, Christiane / Basso, Romina / Il Complesso Barocco
Dirigent Curtis, Alan
Artikel nr. 019981288875
EAN Code 0888751998124
Aantal CD's 1
Label DEUTSCHE HARMONIA MUNDI
Releasedatum 2016-09-29
# Titel & Artiest Tijd
1 Il Parnasso in festa, HWV 73: Gia le furie vedo ancor — Complesso Barocco, Il 001:46
2 Il Parnasso in festa, HWV 73: Dopo d'aver perduto il caro bene (Accompagnato) — Complesso Barocco, Il 000:53
3 Il Parnasso in festa, HWV 73: Ho perso il caro bene — Complesso Barocco, Il 006:40
4 Semele, HWV 58: No, No, I'll Take No Less — Complesso Barocco, Il 005:22
5 Hercules, HWV 60: Where Shall I Fly? — Complesso Barocco, Il 005:54
6 Apollo e Dafne, HWV 122: Felicissima quest'alma — Complesso Barocco, Il 005:42
7 Atalanta, HWV 35: Cara, nel tuo bel volto (Duetto) — Complesso Barocco, Il 007:39
8 Semele, HWV 58: Overture (Maestoso - Allegro - Adagio) — Complesso Barocco, Il 007:17
9 Semele, HWV 58: Gavotte — Complesso Barocco, Il 002:45
10 Semele, HWV 58: Come Zephyrs, Come — Complesso Barocco, Il 005:57
11 Arianna in Creta, HWV 32: Bell'idolo amato... Deh, Taci crudel (Rec. & Duetto) — Complesso Barocco, Il 003:57
12 Partenope, HWV 27: Voglio amare insin ch'io moro — Complesso Barocco, Il 006:33
13 Echegiate, festeggiate, Numi eterni, HWV 119: Echeggiate, festeggiate! — Complesso Barocco, Il 003:57
14 Echegiate, festeggiate, Numi eterni, HWV 119: Non piu barbaro furore (Duetto) — Complesso Barocco, Il 004:53

COLLUMN

Verlaat eerbetoon aan een baroktitaan
Er is iets aan de hand met Mitologia, de laatste Händel-cd van Alan Curtis. Los van het gegeven dat het in muzikale zin om een bijzondere uitgave gaat. Verschillende aria’s en duetten, alle geïnspireerd op mythologische figuren, krijgen zelfs een sensationele uitvoering. Alleen zit ik met een paar vragen: is dit nu wel of niet Curtis’ allerlaatste release? En waarom heeft het zo lang geduurd voordat die werd uitgebracht - eind 2016?

De opnamen werden al in mei 2012 gemaakt in de Villa San Fermo (bij Vicenza), ruim drie jaar voor de plotselinge dood van de tachtigjarige Curtis in zijn woonplaats Florence. Terwijl de alom bejubelde cd Drama Queens met de Amerikaanse mezzo Joyce DiDonato, die twee maanden na Mitologia werd vastgelegd op dezelfde locatie, al jaren op de markt is. Verschil in policy bij Erato en Deutsche Harmonia Mundi?

Het kan natuurlijk dat Curtis niet helemaal tevreden was met het eindproduct. Dat hij nog details wilde aanpassen. Heeft het met het soms wisselende geluidskader te maken? Of voldeed de jonge, opmerkelijk ‘mannelijke’ Italiaanse mezzo Romina Basso (what’s in a name, maar wat een timbre) niet aan zijn verwachtingen? Aan het spel van zijn eigen specialistenensemble kan het niet hebben gelegen. En aan de bijdragen van de kristalheldere en virtuoze Chistiane Karg al helemaal niet. Ze is briljant.

De Beierse sopraan is een groot talent. Ze zorgt voor een paar spectaculaire momenten met haar moeiteloze coloraturen, in combinatie met mooie legatolijnen. Haar Italiaanse collega, Romina Basso, is iets minder uitgebalanceerd en komt soms net wat tekort aan ademsteun en stilistisch inzicht. Op dat punt is Karg superieur, maar in de drie duetten wordt Basso hoorbaar meegesleept door haar collega. Het vocale feest dat Mitologia biedt is wat mij betreft hét Händeltestament van Alan Curtis geworden.

Niet zo verwonderlijk. Als jonge Amerikaanse klavecinist en musicoloog kwam hij naar Amsterdam om bij Gustav Leonhardt te studeren. En om nog dichter bij de bron te komen van zijn promotieproject: het klavierwerk van Sweelinck. Amsterdam was in die tijd, de jaren zestig, het centrum van de oude muziekpraktijk met markante figuren als Jaap Schröder, Kees Otten, Brüggen, Bijlsma en natuurlijk Leonhardt. Curtis voelde zich als een vis in het water in dit milieu. Met Leonhardt en Anneke Uittenbosch nam hij de concerten voor drie klavecimbels van Bach op.

In september 1971 zorgde hij voor een kleine sensatie, die ook in het buitenland de aandacht trok: de allereerste uitvoering van Monteverdi’s opera L’Incoronazione di Poppea in kleine, authentieke bezetting. De co-dirigenten Leonhardt en Curtis (in zeventiende-eeuwse kostuums!) zaten links en rechts op het podium achter hun klavecimbels. De reconstructie van het muzikale materiaal was van Curtis. Het succes was zo groot dat De Nederlandse Opera er drie jaar later een heel Monteverdifestival omheen bouwde. Met de jonge Nikolaus Harnoncourt en zijn Concentus Musicus Wien als speciale gasten in Orfeo.

Op één punt liepen de wegen van Leonhardt en Curtis niet parallel, hoewel ze tot op het laatst bevriend zijn gebleven. Leonhardt vereenzelvigde zich totaal met Bach maar zag weinig in Händel. Alan Curtis daarentegen was er al vroeg van overtuigd dat Händel de grootste operacomponist van zijn tijd was. Aanvankelijk was het vechten tegen de bierkaai, maar Curtis liet zich niet van de wijs brengen. Ook op dit punt speelde Nederland een belangrijke rol. Het Concertgebouw programmeerde in 1977 als eerste een concertante versie van de opera Admeto met louter vocale en instrumentale barokspecialisten.

Om dit te kunnen realiseren formeerde Curtis zijn ensemble Il Complesso Barocco, dat ook aan de opname in Haarlem meewerkte. De rest is geschiedenis. De revival van Händel-de-operacomponist is niet meer weg te denken uit onze theaters en in platenland. Of, zoals Trouw het in 2012 formuleerde: ‘Händel is hip’. In een interview met Peter van der Lint gaf Curtis toe dat hij door de houding van ‘Händelhater’ Leonhardt juist bij Händel was uitgekomen.

“Die overduidelijke minachting van Händel duwde mij die richting in. Alsof ik wilde kijken of dat wat Leonhardt steeds maar weer beweerde wel waar was (…) Maar wát Leonhardt ook vond, Händel is een meester in wat hij doet (…) Vroeger dacht men dat de verhalen in de opera’s van Händel belachelijk en ongeloofwaardig waren. Onze smaak is veranderd en men ziet nu dat het eigenlijk fascinerende drama’s zijn. Zo’n over de top dramaqueen als Cleopatra kan zo uit een film van Pedro Almodóvar gestapt zijn”, aldus Curtis.

Daar ligt Händels grote kracht: geniaal componist én intelligent psycholoog. Op beide geraffineerd door Curtis samengestelde cd’s komt het typerend naar voren. Waarbij ik, ondanks een paar kleine technische oneffenheden, een lichte voorkeur heb voor het soms ontroerend mooie Händelportret op Deutsche Harmonia Mundi. Dat bovendien veel helderder en dynamisch rijker klinkt dan de Drama Queens van Joyce DiDonato op Erato. Nota bene geregistreerd op dezelfde locatie. Händel in de kapel en de Drama Queens in de bibliotheek, lijkt het wel.

Hans Heg (2-2017)

  • cover
  • cover
Terug naar het overzicht